เสพย์ติด

70%How Addicted to Blogging Are You?

เป็นโรคเสพย์ติดบล็อกเจ็ดสิบเปอร์เซนต์แน่ะ :p

ตะกอน

วันที่ไม่ได้คุยกัน

เวลาที่ไม่ได้เจอกัน

มันทำให้กุรู้สึก...รู้สึกอยู่ข้างในลึกๆ





กุไม่อยากกลับไปเป็นเหมือนเดิม

และกุก็ไม่ได้อยากเริ่มต้นใหม่

กูเพียงแค่อยากบอกมึงว่า






"กุคิดถึงมึงว่ะ"

ฝน...ที่คุ้นเคย

วันก่อนฝนตก.....แรงมาก



แต่ที่แรงกว่า คือความรู้สึกของกุ



กุได้กลิ่นดิน กลิ่นฝนที่คุ้นเคย



เป็นครั้งแรกที่กุคิดถึงบ้าน จริงๆ จังๆ



กลิ่นฝน กลิ่นดิน กลิ่นผู้คนในความทรงจำ
ที่คุ้นเคย และเลือนลาง...มากจริงๆ






ชั่วขณะนึง กุสงสัยว่า
กุเล่นน้ำฝนครั้งสุดท้าย ที่ไหน กับใคร เมื่อไร?


ชั่วขณะนั้น กุคิดว่ากุ "ยิ้ม"
ถึงแม้มันจะดูฝืดๆ ก็ตาม










.................กุคิดถึงบ้าน








............................................................................
ป.ล.งานขวดน้ำเสร็จเกือบหมดแล้ว เหลือส่วนเนื้อความเท่านั้น เฮ้อโล่ง...(เมื่อคืนไม่ได้นอนเลย)

ป.ล.2 กุอยากบอกแม่กุ ไอ้ชิน ไอ้วิฑูรย์ ว่า "คิดถึง"

ป.ล.3 กุคิดถึงคนอีกหลายคน ทั้งคิดแล้วไปถึงแล้ว ทั้งคิดแล้วยังไปไม่ถึง และทั้งคิดแล้วไม่มีทางไปถึง

ป.ล. 4 ปอลอ กุเยอะมาก...

ป.ล. 5 งานกุเยอะมาก....

ระยะห่างอนันต์

ความคิดถึง แปรผันตามระยะห่าง



หากแต่ความคิดอนันต์นั้นหามีไม่



จะมีก็เพียงแต่ระยะห่างอนันต์ที่เราเรียกมันว่า...



"ความตาย"




....................................................

ป.ล.นึกขึ้นมาได้ตอนอาบน้ำ คิดอะไรอยู่ก็ไม่รู้ตอนนั้น แต่จำได้คิดถึงไอ้บอลมากเลย
ป.ล.2 เดือนนี้ยุ่งโคตรๆ และจะโคตรๆยุ่งไปจนกระทั่งกลับไทยเลยด้วย
ต้องรีบเคลียร์งาน ขวดน้ำ งานเจที งานซุรุจัง แถมฮามาตี้แม่งดันให้งานพิเศษมาอีกเซ็งเป็ดดด
(ยุ่งจนถึงขนาดที่ว่าไม่มีเวลาทำอย่างอื่น ไม่มีเวลาแม้กระทั่งจะคิดเรื่องชาวบ้านเลย ตลกว่ะ)

โอกาสจำนวนจำกัด

กุมีโอกาสดีๆ ที่จะรู้จักคนดีๆ เพื่อนดีๆ...
เขาเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตกุ

กุมีโอกาสดีๆ ที่จะเก็บคนดีๆ เพื่อนดีๆ...
เขาเดินจากไป ไกลแสนไกลจากชีวิตกุ

กุมีโอกาสดีๆ ที่จะทำให้คนดีๆ เพื่อนดีๆกลับมา...
เขายืนตรงนั้น กุยืนตรงนี้ นิ่ง เงียบ และอ้างว้าง
..............................................




ชีวิตมันสอนให้กุรู้ว่า สิ่งที่เรียกว่าโอกาสมันก็อย่างนี้แหล่ะ
ไม่ใช่ว่ากุไม่ไขว่คว้า ไม่ใช่ว่ากุไม่ต้องการ
แต่กูกำลัง.....ให้โอกาสตัวเองต่างหาก

หลายครั้ง ที่เราจะรู้สึกได้เองว่า
โอกาสดีตรงๆนั้นมันหมดไปนานแล้ว

ที่ทำได้ก็คือ...ปล่อยมันไป





"โอกาส" มันก็เป็นอย่างนี้แหล่ะ

ป.ล.วันก่อนฝันถึงไอ้ชินด้วย กุจะบอกว่า ถ้ามึงแต่งงานต้องมาเรียกกูไปเป็นเพื่อนเจ้าบ่าวด้วยนะมึง
ป.ล.2 ทำไมมันแย่ขาดนี้.....กุไม่น่าเสี่ยงทั้งๆที่รู้ว่ามันเสี่ยง กูไม่น่าจะคาดหวังทั้งๆที่รู้ว่ามันยาก
กุทำบ้าอะไรเนี่ย ตอนนี้กุจะทำยังไงกับความตั้งใจโง่ๆ ของกูดีวะ เจ็บว่ะ

ความผิดพลาด

ความผิดพลาด สอนหลายสิ่ง

สอนให้เราระวังความผิดพลาดครั้งหน้า

สอนให้เราเสียใจ และสำนึกในความผิดพลาดครั้งก่อน










และสอนให้เรา สร้างความผิดพลาดครั้งใหม่...ที่ใหญ่กว่า




บางครั้ง ความผิดพลาดก็ไม่ได้ให้อะไรเรานอกจาก ความเสียใจ
"ผิดพลาดเพื่อเรียนรู้" น่าจะเขียนใหม่เป็น "เรียนรู้เพื่อจะไม่ผิดพลาด" เสียมากกว่า

ป.ล.ไม่ได้อัพบล้อกเท่าไร ไม่รู้จะเขียนอะไร มันมีเรื่องให้คิด มีเรื่องให้ทำมากมาย...

เพื่อนวันนี้ของกุ

วันก่อน กุไปถึงโรงเรียนตอนกลางวัน
เพราะกุไม่สบาย...


ไม่มีใครโทรหากุ ไม่มีใครโทรตามกุ
เพราะไม่มีใครห่วงกุ


กุนั่งทำงานด้วยอารมณ์เอ๋อๆ


เลิกเรียน กุรอเพื่อนกุคนนึง
ว่าจะชวนไปกินข้าว


เพื่อนกุ ดูจะมีปัญหากับเรื่องที่เรียน
มันกำลังถามเพื่อนอีกคนนึงอยู่


กูเดินวนเวียนไปมา และคิดในในว่า...


ไอ้คนตอบนี่แม่ง ขี้โม้สาดๆ
เพื่อนกุแม่งก็เชื่อเข้าไปได้


แต่กุก็ไม่ได้พูดอะไร
และเดินวนเวียนอยู่เหมือนเดิม


สักพัก กุคิดขึ้นมาอีกว่า



ทำไม มันไม่ถามกุวะ?



"กุคงโง่ ละมั้ง" กุตอบตัวเองแบบนั้น


เวลาผ่านไป


มันก็ดูจะไม่หมดเรื่องเสียที จนกูเซ็ง
ทั้งๆที่มันก็ไม่เห็นจะมีเรื่องอะไรขนาดนั้น


แต่มันก็ไม่รีบร้อน เหมือนรอให้เวลาผ่านไป...


กูงงว่ามันรออะไร?


สักพัก มันเดินมาบอกกุว่า
เพื่อนคนนู้น กะคนนู้นชวนไปกินข้าว


กุตอบไปอย่างเร็วว่า "เอองั้นกุกลับและ"



ในใจกุ มีคำพูดผุดปุดๆ ขึ้นมาว่า...










"แล้วกูล่ะ"







อ๋อ กุรู้และเมื่อตะกี้มันรออะไร








มันรอให้กู "ไปสักที" นี่เอง.....