TaXi

บันทึกบทสนทนาในแท็กซี่สีเหลืองคันหนึ่ง...



เขา: เมืองเอกเหรอครับ งั้นรู้จักแล้วครับ


ผม: ทำไมถึงได้รถสีเหลืองล่ะ ต้องจอง บ.ไหนเหรอ?
เขา: อ๋อผมดาวส์มาเลยครับ ตอนแรกสีอื่น แต่ผมไม่ชอบ
เลยให้ทำสีไป หมื่นกว่าบาท
ผม: (แล้วมึงจะทำ ทำหาไรเนี่ย...)



ผม: ขับรถมานานยัง
เขา: ถ้าแท็กซี่นี่ สองเดือนครับ
ผม: ....


ผม: แล้วไปทำใบขับขี่ที่ไหนล่ะ
เขา: อ๋อ ซื้อมาครับ จาก...บ้านผมเอง
ผม: ....



เขา: วันนี้ผมลืมมือถือมาด้วย แฟนผมให้กลับก่อนสองทุ่ม
ดูแล้วจะขอยาวหน่อย ค่ำๆ ได้คนเยอะ
ผม: เอามือถือพี่ก็ได้
เขา: ผมเกรงใจครับ


ผม: เอาเหอะๆ ใช้ได้ แต่ถึงก่อนแล้วโทรละกัน เดี๋ยวปิงปองมา
เขา: ไม่เป็นไรพี่ เปิดโฟนก็ได้ ถือคุยก็ได้แป๊บๆเอง
ผม: ... (ตะกี้เสือกบอกไม่เอา)


เขา: บลาๆ (กับแฟน)
เขา: ขอบคุณมากครับพี่ ผมเกรงใจมากเลย เดี๋ยวผมลดค่ามิเตอร์ให้นะครับ


ไม่นานหรอก คงจะเกรงใจจริงๆ ท่าทางเมียดุเลยต้องโทร 55
ตอนหลังแฟนไอ้น้องโทรมาเข้าเครื่องเราอีก ถามว่าพี่ลงจากรถเขาไปยัง
ขอคุยหน่อยค่ะ

เนื้อหามีอยู่ว่า มีคนมาขโมยราวตากผ้าไป... -_-"

ราวตากผ้าแม่งยังเอาอีก แสรด ไรเนี่ย...กูงง
แล้วก็เรื่องแม่เขามา เลยอยากให้แฟนรีบกลับบ้าน ประมาณนี้
(อย่าถามว่ากุรู้ได้ไง ก็กูได้ยิน โดยไม่เจตนานะแซ๊ดดดดส์)





แต่สุดท้ายก็ขับพากุมาถึงบ้านจนได้ ความจริงมันขับเก่งกว่าเราเยอะ
คุยกันมาเยอะ ได้ความว่า อายุ 23 อายุเท่าเราเลย
มีลูกแล้วคนนึง แม่เลี้ยงอยู่ ตจว แฟนกับไอ้น้องเนี่ย ทำงานใน กทม

ถามว่าทำไมถึงมาขับรถ บอกว่าค่าใช้จ่ายมันไม่พอ
จบม.หกมา ทำงานบริษัทได้เงินเดือนมากสุดก็แปดพันกว่าๆ
ขับแท็กซี่ได้มากกว่าเยอะ อย่างต่ำก็วันละห้าร้อย

มีรถเป็นของตัวเอง ตั้งใจส่งรถหมด มีโครงการซื้อปิ๊คอัพ
ทำงานอย่างอื่นต่อๆไป มีโครงการเล็กๆว่า รับคนบ้านเดียวกัน
กลับบ้าน แล้วคิดค่ารถเขาถูกๆหน่อย พอเป็นค่าน้ำมันได้

สรุปว่าที่ขับแท็กซี่เพื่อหาทุนก้อนนึงนี่แหล่ะ






เออ...อายุแม่งเท่าเรา เรียนน้อยกว่าเรา มีเงินน้อยกว่าเรา
แต่ชีวิตมันดูมีสาระเยอะกว่าเรามากเลย



มันรู้สึกเหมือน เจอเพื่อนดีคนนึง
อยากให้ไอ้น้องนี่มันได้ดีนะ กับสิ่งดีๆ ที่เขาคิด ที่เขาทำ
มันสมควรจะได้นะ รู้สึกแบบนั้น




คนที่จนกว่าเรา คนที่ด้อยกว่าเรา
ใช่ว่าเขาจะต้องเลว คอยเอารัดเอาเปรียบเรา

ยังมีคนดีๆ อีกเยอะ จริงๆว่ะ

ภาพถ่าย

ประกาศไว้อาลัย
แด่ภาพถ่ายดิจิตอล ทั้งหมดของข้าพเจ้า

ภาพถ่ายทั้งหมดได้เดินทาง สู่ความสงบไปแล้ว
โดยที่ข้าพเจ้าไม่ทันได้ตั้งตัว และสำรองข้อมูลไว้เลย

ไม่ว่าความสูญเสียครั้งนี้
จะเป็นสาเหตมาจากข้าพเจ้า หรือคอมพิวเตอร์

มันก็ทำให้ข้าพเจ้าได้บทเรียนครั้งใหญ่ T-T









"อดีต ไม่อยู่กับเรานาน..."

Wellcom W828

มือถือตัวใหม่ของข้าพเจ้า ที่จะมาแทน HTC และ Moto
ที่พกอยู่สองเครื่อง เป็นลำบากกายายิ่งนัก

ให้คะแนนความคุ้มค่า 9.8/10 กันเลยทีเดียว
ส่วนคะแนนดีไซน์ภายนอก 7.5/10 พอไหว
ส่วนดีไซน์ภายใน...





เซ็ง






ไต้หวันหนอ ไต้หวัน
เลย์เอาท์ทั้งหลายแหล่ทำท่าเหมือนจะดี วางมาอย่างเป็นระเบียบสวยงาม
มาตกม้าตายตรงหน้ากากของหลายๆโปรแกรม
ที่โบราณ และเห่ยมากๆ อย่างโปรแกรมเล่นเพลง ดูหนัง เปิดภาพ (แทบจะทั้งหมดก็ว่าได้)


หรือสัญลักษณ์เคลื่อนไหวต่างๆ ที่สีจัดจ้าน และเคลื่อนไหวไปในแนว
เรื่องของกู ตัวของกู ไม่มีกลุ่มก้อน หรือพวกพ้อง สอดคล้องแต่ประการใด
กับโปรแกรมอื่นๆในเครื่องทั้งสิ้น


ปวดหัวกับการใช้บลูทูชอยู่บ้างกับซิมรอง แต่อีกไม่นานคงชิน
และเสียงที่เบาไปหน่อย แถมไม่มีปุ่มเร่งเสียงให้
แต่เจือกมีปุ่มเร่งเสียงกดปุ่ม เอามาทำหาวิมานอันใด...ปวดเกล้า

(เห็นว่าปัญหาเสียงเบาคาดว่าจะขจัดได้
จากการโทรหาศูนย์พรุ่งนี้ เดี๋ยวจะมารายงานอีกที)






คิดในแง่ดีว่า...
ดีไซน์รวมๆ อาจเมคขึ้นมาเพื่อสนองความต้องของเด็กแวนซ์เป็นหลัก
ด้วยตัวงานเครื่องที่ดูมีกิมมิก้อนโตมากๆ กับลำโพงคู่หลัง
และงานภายในของโปรแกรม ที่ดูจี๊ดจ๊าด แสบร้อนยิ่ง


ผู้ที่แสวงหาความเรียบ ล้ำ ลงตัว
และทนไม่ได้กับอะไรแบบนี้ ก็ผ่านมันไปเถิด


แต่ผู้ที่คิดถึงประโยชน์ใช้สอยของสองซิมเป็นหลัก
และไม่ซีเรียสกับอะไรที่ข้าพเจ้าบ่นมาทั้งหมด
ไปหาซื้อมาเลย เพราะมันคุ้มค่าสำหรับท่านแน่นอน


ป.ล.เป็นความเห็นส่วนบุคคลจากดีไซเนอร์คนนึง

สวัสดี

เข้าใจ

โลกกว้าง สอนเราให้รู้ว่า
คนมีหลากหลาย รูปแบบนัก

ความคิด การกระทำ จิตใจ นิสัย
ที่แตกต่าง

เราจึงยอมรับ และเรียนรู้
ในสิ่งที่เหมือน และแตกต่างจากเรา





และคิดเสมอว่า
เพราะความหลากหลายมันมี
ก็แค่รู้จักยอมรับมัน ก็จะดี



แต่อีกหลายคน ที่ไม่เข้าใจความต่าง
แต่ก็เป็นอีกหลายคนที่เรายังคงต้องอยู่ร่วมด้วย



ปล่อยวาง ทำความเข้าใจ
ให้กันบ้างได้ไหมครับ ผู้คนรอบข้างของผม

คุณค่า

การมีชีวิตเพื่อผู้อื่นเท่านั้น ที่มีคุณค่าแก่การมีชีวิต
"Only a lived for others is a life worthwhile"

ของรัก

ช่วงเตรียมตัวกลับเมืองไทย จนกระทั่งกลับมาแล้ว
แทบไม่ได้เข้าเว็บฟอนต์เลย ไม่ได้สนทนากับเพื่อนๆในฟอนต์ผ่านตัวหนังสือเหมือนเคย
ด้วยเพราะ หน้าที่ ความรับผิดชอบ และความไม่เอื้ออำนวยของสถานที่


ทั้งๆที่เมื่อก่อน จับคอมพิวเตอร์เป็นไม่ได้ จะต้องรีบเข้ามาอ่านนู่นอ่านนี่ทันที
แทบจะลงแดงตาย ถ้าไม่ได้วันไหนไม่ได้เข้าฟอนต์


พอเริ่มห่างมาระยะนึง ความรู้สึกมันเปลี่ยน
จากที่เราเคยคิด เข้าใจว่า ที่นี่เป็นส่วนหนึ่งของตัวเรา
ตัวเราเองก็เป็นส่วนนึงที่นี่


แต่ความรู้สึกนี้ มันยิ่งไกล ไกลออกไป
สิ่งที่เรารัก เคยรัก และยังคงรัก
ทำไมถึงเกิดความรู้สึกแบบนี้


ในสภาพแวดล้อมหนึ่ง เราให้ความสำคัญกับของสิ่งหนึ่งมากๆ
แต่อีกสภาพแวดล้อมหนึ่ง กลับมีสิ่งที่เราให้ความสำคัญมากกว่ารออยู่


รู้สึกแย่ที่เหมือนต้องห่าง
รู้สึกยาก ที่จะทำทุกอย่างให้เหมือนเดิม


มันมากกว่าคำถามที่ว่า เราจะเล่นฟอนต์ไปถึงเมื่อไร
แต่มันเป็นคำถามที่ว่า เราจะรักและอยู่กับสิ่งที่เรารักไปได้แค่ไหน






ชีวิตนึงของคนเรา มีสิ่งที่เป็น "ของรัก" มากเหลือเกิน

แท็กซี่

การเดินทางเข้ากรุงเทพฯ สองชั่วโมง
ทำเอาผมเหนื่อย และเมื่อยล้า
ผมอยากพักผ่อน กับแอร์เย็น ความเงียบ

แต่การที่ผมต้องมานั่งฟังพี่สบถด่ารถคันอื่นๆ
พี่ครับรู้ไหมว่า ผมรำคาญมากมาย











"น้องๆ แบ๊งร้อยเกินมาใบนึง"







พี่ทำเอาผมอึ้งไปมากเลย
แท็กซี่คันนึง ที่ก็หน้าตาเหมือนแท็กซี่อีกหลายร้อยคันใน กทม
แต่แท็กซี่คันนี้ อาจจะเป็นแท็กซี่ไม่กี่คันบนโลกนี้ก็เป็นได้





ที่ผมรำคาญพี่ในใจ ผมขอโทษครับ
ครั้งต่อไปผมจะไม่รำคาญพี่แล้วครับ ผมจะช่วยพี่ด่ารถคันหน้าด้วยเอ้า!

ป.ล.ช่วงนี้กำลังปรับปรุงบ้าน ทำเรื่องเรียนต่อ เนตไม่มีเล่น ไม่ค่อยมีเวลาว่าง ถ้าบ้านเสร็จแล้ว เรื่องเรียนเสร็จแล้ว คงมีเวลาทำอะไรๆ มากขึ้น