ช่วงนี้ไม่สบายอย่างมาก
เป็นติดต่อกันมาตั้งแต่กลับมาที่นี่แล้ว
แต่ช่วงสองสามวันนี่กำเริบหนัก
นอนซมตั้งแต่เย็ันทั้งสองวันเลย
แถมมีงานที่ต้องทำตลอดอีก
ของดอัพเดทสักช่วงนึง
ลาัพักไข้หน่อย.....นึง
ไว้เจอกัน
Friday, 15 September 2006
Friday, 8 September 2006
ช่วงเวลา ของความอ่อนไหว
(คำเตือน! เพลงประกอบเพราะมาก....จิ้มเลย)
ถ้าถามว่า...เพราะอะไร
เราถึงรักคนๆนึง ได้มากขนาดนั้น
มันก็เป็นเรื่องที่ยากจะตอบ
แต่คงจะง่ายกว่า การตอบคำถามที่ว่า...
เพราะอะไร...เราถึงไม่เลิกรักคนๆนึงเสียที
ทำยังไง คนเราถึง
เลิกรักกันได้.....ฉันอยากรู้
ป.ล.ช่วงนี้งานเยอะมากๆ เลย ร่างกายก็ไม่ค่อยจะสู้ดี ทำไมที่นี่มันหนาวจังฟะ
ป.ล.2 ภาพประกอบ และดนตรี จากอนิเมะเรื่อง honey&clover แนะนำให้ดูอย่างแรง!
Saturday, 2 September 2006
ความเที่ยง ไม่มีในโลก
กับเวลา 5สัปดาห์ที่ผ่านไป ที่เมืองไทย
เซ็งนิดหน่อยตรงที่ไม่ได้ไปเที่ยวเชียงใหม่
แต่ก็ไม่เป็นไร เพราะเป้าหมายหลักของเราครั้งนี้คือ
"ค่ายเลข"
สำหรับเราแล้ว
ค่ายเลขครั้งนี้ ก็คงไม่เหมือนครั้งที่แล้ว
และค่ายเลขครั้งที่แล้ว ก็คงไม่เหมือนครั้งก่อนที่แล้ว
แต่หากว่า การไปค่ายครั้งนี้ คงเป็นอะไรที่สำคัญ
ในช่วงชีวิตนึงของคนหลายๆคน
ไม่ว่าจะเป็น น้องค่าย พี่เลี้ยงค่ายรุ่นน้อง พี่เลี้ยงค่ายรุ่นพี่
หรือแม้กระทั่งกับ ตัวเราเอง ก็ตาม
กับการได้ประจักษ์ กับสัจธรรมที่เรียกว่า
............................การเปลี่ยนแปลง
จะพูดให้พูดว่ามีอะไรบ้างที่เปลี่ยน
ก็ควรจะใช้คำว่า "ทุกอย่าง" น่าจะเหมาะีที่สุด
มันดีขึ้น หรือแย่ลงนั้น
เราคงตัดสินอะไรลงไปไม่ได้เด็ดขาด
เพราะมาตราฐานความดีของคนเรานั้น มันไม่เท่ากัน
การที่หลายสิ่งที่มันดีขึ้น ก็เป็นเรื่องที่ดี
การที่หลายอย่างที่มันแย่ลง ก็คงต้องทำใจ
ถึงแม้ว่าบางสิ่ง กับคนบางคนจะเปลี่ยนไป
และจะไม่มีทางกลับมาเป็นเหมือนเดิม.....ก็ตาม
แต่ถึงอย่างไร การได้พบกันครั้งนี้
.....ก็เป็นเรื่องที่ดีมากแล้ว.....
ป.ล.1 reviewค่ายเลขครั้งนี้ จิ้มเลย
ป.ล.2 ปรับเปลี่ยนระบบใหม่นิดหน่อย มีหลายบล็อกที่เปลี่ยนที่ไป
และคอมเมนท์ก็หายๆ ไปด้วย ขอโทษสำหรับคนที่คอมเมนท์บล็อกนั้นๆ ไว้ด้วยครับ
เซ็งนิดหน่อยตรงที่ไม่ได้ไปเที่ยวเชียงใหม่
แต่ก็ไม่เป็นไร เพราะเป้าหมายหลักของเราครั้งนี้คือ
"ค่ายเลข"
สำหรับเราแล้ว
ค่ายเลขครั้งนี้ ก็คงไม่เหมือนครั้งที่แล้ว
และค่ายเลขครั้งที่แล้ว ก็คงไม่เหมือนครั้งก่อนที่แล้ว
แต่หากว่า การไปค่ายครั้งนี้ คงเป็นอะไรที่สำคัญ
ในช่วงชีวิตนึงของคนหลายๆคน
ไม่ว่าจะเป็น น้องค่าย พี่เลี้ยงค่ายรุ่นน้อง พี่เลี้ยงค่ายรุ่นพี่
หรือแม้กระทั่งกับ ตัวเราเอง ก็ตาม
กับการได้ประจักษ์ กับสัจธรรมที่เรียกว่า
............................การเปลี่ยนแปลง
จะพูดให้พูดว่ามีอะไรบ้างที่เปลี่ยน
ก็ควรจะใช้คำว่า "ทุกอย่าง" น่าจะเหมาะีที่สุด
มันดีขึ้น หรือแย่ลงนั้น
เราคงตัดสินอะไรลงไปไม่ได้เด็ดขาด
เพราะมาตราฐานความดีของคนเรานั้น มันไม่เท่ากัน
การที่หลายสิ่งที่มันดีขึ้น ก็เป็นเรื่องที่ดี
การที่หลายอย่างที่มันแย่ลง ก็คงต้องทำใจ
ถึงแม้ว่าบางสิ่ง กับคนบางคนจะเปลี่ยนไป
และจะไม่มีทางกลับมาเป็นเหมือนเดิม.....ก็ตาม
แต่ถึงอย่างไร การได้พบกันครั้งนี้
.....ก็เป็นเรื่องที่ดีมากแล้ว.....
ป.ล.1 reviewค่ายเลขครั้งนี้ จิ้มเลย
ป.ล.2 ปรับเปลี่ยนระบบใหม่นิดหน่อย มีหลายบล็อกที่เปลี่ยนที่ไป
และคอมเมนท์ก็หายๆ ไปด้วย ขอโทษสำหรับคนที่คอมเมนท์บล็อกนั้นๆ ไว้ด้วยครับ
Thursday, 31 August 2006
Nameless Monster
The Nameless Monster
Once upon a time, there lived a nameless monster.
The monster was dying to have a name so badly.
So the monster decided to set out on a journey to find itself a name.
But the world was such a large place.
So the monster split into two and went on to two seperate journeys.
One went to the East and the other went to the west.
The monster that went to the east found a village.
There was a blacksmith at the village entrance.
"Mr.Blacksmith, please give me your name" said the monster.
"I can't give you my name" replied the blacksmith.
"If you give me your name I will jump inside you and make you stronger in return." said the monster.
"Really? I'll give you my name if you can make me stronger.", the blacksmith told the monster.
The monster jumped inside the blacksmith.
The monster became Otto the blacksmith.
Otto the blacksmith was the strongest man in the village.
But one day he said:
"Look at me! Look at me!"
"The monster inside of me has grown this big!"
*Chomp, chomp, munch, munch, gobble, gobble, gulp*
The hungry monster ate Otto from the inside out.
The monster then went back to become a monster without a name.
Even though he jumped inside Hans the shoemaker....
*Chomp, chomp, munch, munch, gobble, gobble, gulp*
He went back to being a monster without a name again.
Even though he jumped inside Thomas the hunter.....
*Chomp, chomp, munch, munch, gobble, gobble, gulp*
He still went back to being a monster without a name.
The monster then went to a castle to find a wonderful name.
Inside the castle, there was a very sick boy.
"I'll make you stronger if you give me your name" said the monster
In reply, the boy told him "I'll give you my name if you can cure my illness and make me stronger."
So the monster jumped inside the boy.
The boy became very healthy.
The King was delighted.
"The prince is well! The prince is well!" said the King.
The monster became fond of the boy's name.
He also grew fond of his life inside the castle.
That's why he endured even when he became hungry.
Every day, even when his stomach became very empty, he endured.
But then he became so hungry....
"Look at me! Look at me!" said the boy.
"The monster inside of me has grown this big!"
The boy then ate his father, servants, and everyone.
*Chomp, chomp, munch, munch, gobble, gobble, gulp*
Because everyone was gone....
The boy left on a journey
He walked and walked for days.....
One day the boy met the monster that went west
"I have a name" said the boy.
"It's a wonderful name."
And then the monster that went west said...
"I don't need a name."
"I'm happy even if I don't have a name."
"Because we're monsters without names."
The boy ate the monster that went west.
Even though he now had a name....
There was no one left to call him by his name.
Johan.
It is a wonderful name.
ป.ล.กดตรงชื่อเรื่องนะมีแบบเป็นรูปให้ สำหรับเนตตุ่นๆ
ป.ล.2 ขอดองไว้แป๊บจะมาแปลไทยนะ
ป.ล.3 คือว่าไม่แปลและ อ่านๆดูมันง่ายน่ะ ดูหนังประกอบจะเข้าใจ...มากมาย
credit:http://www.designchronicle.com/memento/
Sunday, 9 July 2006
เนื้อย่างเกาหลี มาแล้วๆ
งานนี้อิ่มอร่อยกันไปเป็นทิวแถว
กับเนื้อย่างเกาหลี
งานนี้เพื่อนจัดเป็นงานเลี้ยงของโรงเรียน มันส์ดี
เพื่อนบอกว่าสำหรับคนญี่ปุ่นแล้ว ห้องนี้ค่อนข้างสนิทกันเร็ว
แต่ว่าพูดถึงคำว่าเป็นงานเลี้ยง ก็ไม่ค่อยงานเท่าไร
เหมือนไปกินๆ กันอย่างเดียวเลย
แต่อย่างว่า ร้านมันนั่งนานไม่ได้น่ะ
แล้วเรื่องที่นั่งก็ไม่ได้จับฉลาก
พอนั่งไปก็เลยมีแต่หน้าเดิมๆ
เตรียมตัวไปกันไม่ค่อยดีเท่าไรเลย
เอาเหอะหยวนๆ สนุกดีเหมือนกันฮ่าๆ
ตามไปดูรูปได้ กดที่นี่เลย
ป.ล.แต่ทำไมตูต้องจ่ายไปต้องห้าพันเยนฟะ...แม่ม มันมีคนที่ดื่มมากกับไม่ดื่มมาก
ตอนแรกบอกค่าน้ำของใครของมัน พอเก็บเงินจริง ไอ้คนจัดก็มั่วๆ หน้ามืด เราก็ดันจ่ายไปก่อน
ไอ้พวกดื่มก็จ่ายสี่พันห้า...กูซวยเรย เอาเหอะนานๆที ทำใจๆ
แต่สงสารไอ้พวกไม่ดื่ม จ่ายสี่พัน...T_T (ความจริงค่ากินอย่างเดียว สามพันเยนน่ะ เหอๆ)
ป.ล.2 ตอนแรกมันว่าจะไปกันต่อ พอฝนตกเลย...วงแตก
ว่าจะขึ้นรถไฟกลับ เพราะว่าฝนตก แต่พอถึงรถไฟฝนหยุด อ้าว...กลับจักรยานดีกว่า
พอถึงจักรยาน...แม่งเสือกตกก็เลยกลับไปงั้นแหล่ะ ถึงบ้านเก็บของ ถอดเสื้อผ้า อาบน้ำ
เล่นเนตแป๊บแล้วนอนเลย โครตเหนื่อยพอเช้ามาเก็บของที่เมื่อวานรีบร้อนวางผิดที่ผิดทางไปหน่อย
ปรากฏ...แหวนหายไปครึ่งวง(วงในที่มันถอดได้น่ะ)แหวนรุ่นเบญฯ รุ่น108 หายง่ะ
ไม่รู้แม่มหายไปตอนไหนด้วย วันนี้รื้อของจนทั่วแล้วนะก็ไม่เจอ ถ้าหายในห้องแล้วหาไม่เจอแบบนี้
สงสัยต้องรอ ย้ายบ้านแน่ๆ เสียดายง่ะถ้าหล่นหายไปจริงๆ...เซ็ง (โครตชอบเลยวงนี้)
กับเนื้อย่างเกาหลี
งานนี้เพื่อนจัดเป็นงานเลี้ยงของโรงเรียน มันส์ดี
เพื่อนบอกว่าสำหรับคนญี่ปุ่นแล้ว ห้องนี้ค่อนข้างสนิทกันเร็ว
แต่ว่าพูดถึงคำว่าเป็นงานเลี้ยง ก็ไม่ค่อยงานเท่าไร
เหมือนไปกินๆ กันอย่างเดียวเลย
แต่อย่างว่า ร้านมันนั่งนานไม่ได้น่ะ
แล้วเรื่องที่นั่งก็ไม่ได้จับฉลาก
พอนั่งไปก็เลยมีแต่หน้าเดิมๆ
เตรียมตัวไปกันไม่ค่อยดีเท่าไรเลย
เอาเหอะหยวนๆ สนุกดีเหมือนกันฮ่าๆ
ตามไปดูรูปได้ กดที่นี่เลย
ป.ล.แต่ทำไมตูต้องจ่ายไปต้องห้าพันเยนฟะ...แม่ม มันมีคนที่ดื่มมากกับไม่ดื่มมาก
ตอนแรกบอกค่าน้ำของใครของมัน พอเก็บเงินจริง ไอ้คนจัดก็มั่วๆ หน้ามืด เราก็ดันจ่ายไปก่อน
ไอ้พวกดื่มก็จ่ายสี่พันห้า...กูซวยเรย เอาเหอะนานๆที ทำใจๆ
แต่สงสารไอ้พวกไม่ดื่ม จ่ายสี่พัน...T_T (ความจริงค่ากินอย่างเดียว สามพันเยนน่ะ เหอๆ)
ป.ล.2 ตอนแรกมันว่าจะไปกันต่อ พอฝนตกเลย...วงแตก
ว่าจะขึ้นรถไฟกลับ เพราะว่าฝนตก แต่พอถึงรถไฟฝนหยุด อ้าว...กลับจักรยานดีกว่า
พอถึงจักรยาน...แม่งเสือกตกก็เลยกลับไปงั้นแหล่ะ ถึงบ้านเก็บของ ถอดเสื้อผ้า อาบน้ำ
เล่นเนตแป๊บแล้วนอนเลย โครตเหนื่อยพอเช้ามาเก็บของที่เมื่อวานรีบร้อนวางผิดที่ผิดทางไปหน่อย
ปรากฏ...แหวนหายไปครึ่งวง(วงในที่มันถอดได้น่ะ)แหวนรุ่นเบญฯ รุ่น108 หายง่ะ
ไม่รู้แม่มหายไปตอนไหนด้วย วันนี้รื้อของจนทั่วแล้วนะก็ไม่เจอ ถ้าหายในห้องแล้วหาไม่เจอแบบนี้
สงสัยต้องรอ ย้ายบ้านแน่ๆ เสียดายง่ะถ้าหล่นหายไปจริงๆ...เซ็ง (โครตชอบเลยวงนี้)
Tuesday, 4 July 2006
ล้างจาน
สมการของการล้างจาน...เขียนได้ดังนี้
น้ำยาล้างจาน + ฟองน้ำล้างจาน + น้ำ + จานสกปรก3ใบ
= จานสะอาด3ใบ
แต่สมการของการล้างจานวันนี้...กลับเขียนได้แบบนี้
น้ำยาล้างจาน + ฟองน้ำล้างจาน + น้ำ + จานสกปรก3ใบ
= จานสะอาด(ร้าว)1ใบ จานแตก2ใบ แผลบาดยาวๆที่เท้า1แผล
ป.ล.จานแตกครั้งที่แรกในรอบปี ครั้งที่สองในรอบสองปี ไม่ได้ทำไรเลยนะ
แค่วางจานที่ยังไม่ล้างไว้บนเตาแก๊ส แล้วเอื้อมมือหยิบอะไรสักอย่างนี่แหล่ะ
มันก็พร้อมใจหล่นกันลงมาหมด ทั้งจาน ทั้งหม้อ ทั้งกะทะ...เซ็ง
น้ำยาล้างจาน + ฟองน้ำล้างจาน + น้ำ + จานสกปรก3ใบ
= จานสะอาด3ใบ
แต่สมการของการล้างจานวันนี้...กลับเขียนได้แบบนี้
น้ำยาล้างจาน + ฟองน้ำล้างจาน + น้ำ + จานสกปรก3ใบ
= จานสะอาด(ร้าว)1ใบ จานแตก2ใบ แผลบาดยาวๆที่เท้า1แผล
ป.ล.จานแตกครั้งที่แรกในรอบปี ครั้งที่สองในรอบสองปี ไม่ได้ทำไรเลยนะ
แค่วางจานที่ยังไม่ล้างไว้บนเตาแก๊ส แล้วเอื้อมมือหยิบอะไรสักอย่างนี่แหล่ะ
มันก็พร้อมใจหล่นกันลงมาหมด ทั้งจาน ทั้งหม้อ ทั้งกะทะ...เซ็ง
Monday, 3 July 2006
PROTeIN
ฉลาด: ทำไมมึงชอบกินหมูกะทะวะ?
เฉลิม: เพราะเนื้อให้โปรตีนนนนนนสูง
ฉลาด: แล้วมึงจะเอาโปรตีนนนนนนสูงไปทำอะไร...?
เฉลิม: อ้ามึงไม่รู้เหรอ มันเอาไว้ซ่อมแซมส่วนที่สึกหรอไงมึง
ฉลาด: อ๋อ......แต่ทำไมกูเห็นมึงก็เหมือนเดิม
เฉลิม: เหมือนเดิมยังไงวะ กูออกจะสมบูรณ์?
ฉลาด: .....
...........กูคิดว่าโปรทีนที่มึงได้รับเนี่ย ไม่เพียงพอว่ะ
เฉลิม: ไม่เพียงพอยังไงวะ...?
ฉลาด: กูคิดว่า "สมอง" มึงคงสึกหรอมากเกินไป น่ะนะ...
ป.ล. นึกขึ้นมาได้ก่อนนอน แต่ไม่เคยเขียนแนวขำ อาจจะไม่ขำว่ะ
แต่เก็บไว้เป็นมุขด่าคนได้นะ น่าจะได้ผลดี
ป.ล.2 อาทิตย์จะไปกินเนื้อย่างงงงงงง อยากกินว่ะ
เฉลิม: เพราะเนื้อให้โปรตีนนนนนนสูง
ฉลาด: แล้วมึงจะเอาโปรตีนนนนนนสูงไปทำอะไร...?
เฉลิม: อ้ามึงไม่รู้เหรอ มันเอาไว้ซ่อมแซมส่วนที่สึกหรอไงมึง
ฉลาด: อ๋อ......แต่ทำไมกูเห็นมึงก็เหมือนเดิม
เฉลิม: เหมือนเดิมยังไงวะ กูออกจะสมบูรณ์?
ฉลาด: .....
...........กูคิดว่าโปรทีนที่มึงได้รับเนี่ย ไม่เพียงพอว่ะ
เฉลิม: ไม่เพียงพอยังไงวะ...?
ฉลาด: กูคิดว่า "สมอง" มึงคงสึกหรอมากเกินไป น่ะนะ...
ป.ล. นึกขึ้นมาได้ก่อนนอน แต่ไม่เคยเขียนแนวขำ อาจจะไม่ขำว่ะ
แต่เก็บไว้เป็นมุขด่าคนได้นะ น่าจะได้ผลดี
ป.ล.2 อาทิตย์จะไปกินเนื้อย่างงงงงงง อยากกินว่ะ
Subscribe to:
Posts (Atom)